Begin
januari 1998. Ik heb weer een serieuze baan. Net voor kerst is de knoop doorgehakt.
En over ruim een week moet ik beginnen. Na een jaar met een reis door Zuid Amerika,
aanrommelen en werk zoeken begint het regelmatige leven weer. Ik woon nog in Maastricht,
maar moet nu dus snel op zoek naar een nieuwe stek. Waar ga ik wonen? Gouda waar
mijn nieuwe werkplek is? Of toch ergens in een echte stad: Utrecht, Den Haag,
Rotterdam? Het kan nog alle kanten op, maar nu loop ik met een bos sleutels in
mijn hand door een leeg appartement in Rotterdam. De Paradijslaan. Klinkt best
goed: van het Sterreplein in Maastricht naar de Paradijslaan in de Maasstad. De
laagstaande winterzon schijnt fel in het lege appartement met de witte muren en
de kale vloer. Het lijkt daardoor erg ruim. Dat gevoel van enorme ruimte wordt
een week later een stuk minder als de muren een kleur krijgen. En met al mijn
spullen uit Maastricht is de ruimte al helemaal snel gevuld. Maar het blijft een
ruime plek zo voor mijzelf.
Het was een gok, deze plek. Ik kende weinig van
Rotterdam en de buurt is wat shabby. Maar al met al is het in de jaren daarna
geen slechte keuze gebleken. De Kralingse Plas ligt op loopafstand en er zijn
wat winkels om de hoek, waaronder een goede friettent en een bakker met heerlijk
zonnepittenbruin. Iets verderop is er ook nog een Aldi. Dat is altijd interessant
vanwege de prijs en de kleurrijke types die er komen. Naar de stad is het 10 minuten
fietsen. Rotterdam beschouw ik als een groot samenlevingsexperiment van allerlei
heel verschillende soorten mensen. Een wandeling over de markt op zaterdag voelt
soms als een miniwereldreis.
Een paar jaar later vindt Lutske werk in Rotterdam.
Ik ben erg blij dat ze in de buurt komt wonen. Ze is mijn klimvriendin en meer
dan dat geworden en het is alleen al erg handig om na een weekendje Freyr in de
Ardennen niet meer om te hoeven rijden via Utrecht.
Met Pee en Ilona en haar
klikt het ook goed. Met zijn vieren hebben we prima klimvakanties en -weekenden.
Mijn leaseauto wordt steeds goed benut op deze vakanties: stampvol gepropt en
gratis tanken voor de grens naar België.
Luts woont eerst een tijdje
op de Bergweg, boven Bart. In de plaats van Bas. Die verhuisde naar een huis iets
verderop. Als op een gegeven moment het appartement boven mij leegkomt wordt Luts
zelfs mijn bovenbuurvrouw. We wonen ieder in een eigen appartement met elk een
eigen leven. Maar als ik 's avonds zie dat boven het licht brandt, dan is het
toch een stuk gezelliger thuiskomen dan daarvoor. Even buurten is bijna vaste
prik.
|
Een
enkele keer ontmoeten we in het trappenhuis een bekende of nieuwe lover. En dan
moeten we - later - natuurlijk even uitleg geven. Al dan niet via onze balkons
waarvandaan ik en stijve nek krijg van het naar boven kijken, terwijl Luts ontspannen
naar beneden blikt.
En ook als ik niet thuis ben, weet Luts 'het winkeltje'
te vinden: mijn koelkast en voorraadkast. Die zitten altijd flink vol. De millenniumvoorraad,
volgens haar. Als op 1/1/2000 inderdaad de economie ontwricht door computerproblemen,
dan zitten we safe, is haar idee.
Een hele goede buur is ook een prettig idee
als er 's iets mis zou gaan. En dat gebeurt. In 2002 als Luts - zo blijkt later
- met hersenvliesontsteking wordt opgenomen in het ziekenhuis. Op het moment dat
het echt misgaat, ben ik echter in de Ardennen. Bas en de kersverse minnaar Guido
- sinds 2004 echtgenoot - vangen haar de heftigste uren op. Dus lever ik vooral
wat nazorg. Het
wordt helemaal gezellig als daarna ook Ilona naar Rotterdam komt en al na een
paar maanden óók buurvrouw wordt in de Paradijslaan. Drie van de
acht appartementen van het trappenhuis zijn 'van 'ons'. Ilona - later volgt Pee
ook vanuit Maastricht - woont op 56d, Luts er naast op 54d en ik daar weer onder
op 54c. Iets verder in de straat vindt een collega van Ilona later een huis. Het
is Femke, anno 2005 de vriendin van Bart.
Het duurt maar kort dat Luts, Ilona
en ik buren zijn. Ik vertrek in september 2003 naar Bergschenhoek. Naar een 'echt'
huis nadat ik Marjan heb leren kennen. Luts verhuist eind 2003 hoogzwanger naar
een straat verderop. En volgend jaar gaat ook zij naar een grote mensenhuis. In
Delft. Femke is bij Bart ingetrokken in Utrecht. En Pee en Ilona sluiten in september
2005 af in de Paradijslaan. De blusbus is hun volgende huis.
Over een tijdje
wordt bijna heel de buurt rond de Paradijslaan gesloopt. Een nieuwe fase voor
de buurt breekt aan. Een fase die niet te vergelijken is met de tijd daarvoor.
En wij? Wij zijn ook alweer een fase verder. André |
